(!--v--)มนุษย์รื้อตู้เย็นแห่งสยามประเทศ

ช่วงนี้รู้สึกว่าตัวเองอ้วนขึ้นมาก สังเกตุดูจากพุงที่เพิ่มขึ้นมามาก

เมื่อเช้าลองมานั่งนึกดูแล้ว ประเด็นหลัก ๆ น่าจะมาจากสองเหตุผล

หนึ่งเลยนะตอนนี้ไม่ได้ว่ายน้ำมาเป็นเดือนแล้ว เหตุผลแยกเป็นข้อหนึ่งย่อยได้อีกว่าขี้เกียจเดินทางไปสระว่ายน้ำ คือจริง ๆ ตอนนี้ก็มีอยู่สองสระในดวงใจที่จะไปนะ แต่ก็ขี้เกียจเพราะช่วงนี้งานหนักอยากกลับบ้านมานอนมากกว่า ข้อย่อยสองคือ กางเกงว่ายน้ำมันเสีย คือ มันไม่ได้ขาดนะแต่มันเสีย ไม่รู้จะใช้คำไหนดีคือไลคร้าของผ้ามันถูกคลอรีนในน้ำของสระว่ายน้ำที่บ้านสมเด็จทำลายกางเกงว่ายน้ำจนเสีย เลยเหมือนเป็นข้ออ้างที่สนับสนุนความขี้เกียจในตัวไม่ให้ไปว่ายน้ำ ซึ่งจริงแล้วก็ซื้อใหม่ก็ได้ ไม่น่าจะยาก

ส่วนข้อสองใหญ่ก็คือช่วงนี้กินอาหารที่ประกอบด้วยนมข้นหวานบ่อยมาก ๆ คือ แม่ซื้อนมข้นหวานมาไว้ที่บ้านหนึ่งกระป๋อง ก็ไม่รูทำไมแกเจาะกระป๋องแล้วย้ายมวลสารทั้งหมดในกระป๋องมาใส่ในกระปุก(สำหรับใส่นมข้นหวานอันเล็ก ๆ) แล้วนำไปแช่ตู้เย็น และด้วยอารมณ์เป็นห่วงว่าอาหารชนิดนี้อาจเกิดปฏิกริยาทางเคมีกับจุลินทรีย์ในอากาศเกิดการขับสารเปรี้ยวเข้ามาในมวลสารหลักเกิดเป็นของเสียควรทิ้ง เลยทำการคว้ากุญแจรีบเดินออกจากบ้านมุ่งตรงสู้ร้านมินิมารท์แถวบ้านหอบโกยขนมปังพร้อมขอบอันโอชะจำนวนหนึ่งแถวเต็ม และกลับมานั่งพักเหนื่อยด้วยขนมปังเลอะนมข้นพลางนึกภูมิใจว่า เราได้กอบกู้อะไรบางอย่างไว้ได้ทันท่วงที (จริง ๆ ลืมนึกไปว่านมข้นมันไม่เสียง่ายขนาดนั้นี่หว่า) สรุปแล้วสงสัยจะต้องอ้วนแน่ ๆ ถ้านมข้นหมดกระป๋อง

---------------------
"ผมเชื่อว่าความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์มีศักยภาพพอจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับความเร้นลับบางประการ เชื่อว่าภายใต้สภาวะที่เหมาะสม อะไรบางอย่างซึ่งยิ่งใหญ่กว่าทุกสิ่งที่แต่ละฝ่ายนำติดตัวมาจะสามารถแทรกตัวเข้าในการประสบพบเจอของคนสองคน ทำให้การพบเจอนั้นมีค่าความหมาย และเป็นเกราะคุ้มกันถาวรไม่ให้ความสัมพันธ์ถูกกระทบด้วยความร้ายกาจของชีวิตประจำวันที่คอยกัดกร่อนทำลายเราตลอดเวลา ความเร้นลับเช่นนี้เอง ความบริสุทธิ์แห่งรักเยี่ยงนั้นเอง..." เจมส์ ลาสดัน คนมีเขา(ฉบับแปล)