ผมเจอน้องต๊อปครั้งแรก ที่คณะ ณ วันแรกของการมอบตัว ที่ผมต้องจดจำหน้าน้องเขาไว้ไม่ใช่เพราะว่าผมมีความพิสมัยในหน้าตาของเขาแต่อย่างใด แต่เพราะด้วยผมมีรหัสนักศึกษาท้ายสามตัวเหมือนน้องเขา ต่างกันแค่ว่าผมเข้ามาก่อนเขาหนึ่งปี และที่น่าจดจำกว่านั้นคือ เพื่อนหลาย ๆ คนในรุ่นผมต่างยื่นมือให้ความช่วยเหลือในการเทคแคร์น้องเขาในช่วงว๊ากน้องอย่างไม่ปราณี ด้วยความซาบซึ้งในน้ำใจที่หยิบยื่น ผมเลยปล่อยให้พวกเพื่อนผมจัดการกิจดังกล่าวโดยไม่ได้ปฏิเสธใด ๆ
เมื่อวาน ขณะที่หลานพิซซ่ายื่นซองขาวให้แกพ่อของน้องต๊อป พร้อมแนะนำตัวว่าเราคือสายรหัสสายเล็ก ๆ รอยยิ้มของพ่อน้องต๊อปปรากฏความเข้มแข็งออกมา เขาพูดประโยคที่ผมยังจำได้ว่า "พ่อเตรียมทุกอย่างให้ต๊อปไว้เรียบร้อยแล้ว เงินเหล่านี้ไม่เป็นไหร่หรอก" เราต่างยืนยันว่านีเป็นสิ่งที่เราควรจะให้แก่น้องเขา สุดท้ายพ่อรับและขอบคุณ พร้อมประโยคง่าย ๆ ที่ว่า "ขอให้เป็นเพื่อยที่ดีของต๊อปตลอดไปนะครับ"
ผมไม่แน่ใจว่าพิซซ่ามันทำหน้ายังไง แต่ผมยิ้มและบอกพ่อต๊อปได้แค่เพียงว่า "ครับ น้องเขาเป็นคนดีจริง ๆ ครับ"
ในวันที่ผมรับปริญญา น้องต๊อปยื่นมือเขามาช่วยจัดการเรื่องการถ่ายรูปอย่างเต็มใจ เต็มใจจนขนาดผมเสียเงินซื้อฟิลม์ไม่กี่ม้วนให้น้องเขา เพียงเท่านั้น แม้กระทั่งค่าล้างรูปที่ผมน่าจะเสียให้น้องเขาก็กลับไม่เลย ผมไม่เข้าใจในความดีครั้งนั้นเลย บางทีคำว่า ภราดร สามัคคีธรรม ที่ผมถูกขับกล่อมและบังคับร้องอยู่เกือบทุกวันสมัยปีหนึ่ง คือสิ่งนี้ก็ได้
สายรหัสเราสนิทกันมาก สนิทกันจนสายอื่นอิจฉาแกมสงสัยว่า จะเกาะกลุ่มกันทำไมนาน ๆ อย่างนี้ จบกันมาแล้วจนถึงวันนี้ เรายังติดต่อกันอยู่บ้าง ครั้งสุดท้ายที่เราเจอน้องต๊อป คือตอนที่เรานัดกินพิซซ่ากันที่สยาม เราต่างจำกันได้ว่า ต๊อปพาใครสักคนมา ที่เราไม่รู้จัก และก็ไม่ได้แนะนำอะไรเพิ่มเติมมากกว่านั้น
จริง ๆ แล้วสายรหัสเรา มีคนที่ห่างหายจากเราไปหนึ่งคน คือ น้องบีเวอร์ น้องรหัสน้องต๊อป เราต่างอยากรู้ว่าน้องเขาไปไหน และก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะมีคนในสายเราหายตัวไปอีก เราไม่ได้ขาดหวังกับมันเลยจริง ๆ
เมื่อวาน ผมเห็นน้องปูแฟนเก่าน้องต๊อปร้องไห้ ผมไม่รู้ว่าความเสียใจในงานศพมีมากแค่ไหน พ่อ แม่ เพื่อน และใครอีกหลาย ๆ คน ต่างเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น
น้องต๊อปเป็นคนใจเย็น เพื่อนน้องต๊อปคนนึง (ผมจำได้ว่าน่าจะชื่อ น้องเย) เล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟัง ตอนที่เราอยู่ในวัดธาตุทองว่า น้องต๊อปเป็นคนใจเย็น ขับรถไม่เร็ว แต่รถที่สวนมาจากฝั่งตรงข้าม ฟุบหลับไปชั่วขณะเลยหักโค้งเข้ามาประสานงากันกับต๊อป ต๊อปขับโตโยต้า ฝั่งนู้นขับบีเอ็ม คนผิดอยู่รอด เหตุการณ์ครั้งนี้ต่างทำให้เรารู้อยู่สองอย่าง เราควรห่วงกันและกันมากขึ้น และ แม้เราจะระวังตัวให้ดีที่สุดแค่ไหน เราก็สามารถประสบอุบัติเหตุได้
ขณะที่เรียนทำขนมเค้กอยู่ในวันอาทิตย์ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ถ้าผมเลือกได้ผมน่าจะพยายามลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้าน หรือไม่ก็ไม่รับสาย น้องเน็ตบอกว่า ต๊อปเสียแล้ว ผมลืมทุกอย่างไปชั่วขนาด ปลายสายย้ำซ้ำ ๆ ว่า น้องรหัสพี่อ่ะครับ
ขณะที่ผมรื้อหาเบอร์มือถือของเพื่อน ๆ ในโทรสัพท์มือถือ ผมเห็นเบอร์น้องต๊อป ผมอยากจะลองกดโทรออกดูว่า นี่มันเป็นเรื่องไม่จริง วันนี้คือวันที่ 1 เมษา แต่ผมใจไม่แข็งพอ
ขณะที่ผมโทรไปหาพี่เอ๋ พี่รหัสผม เสียงสั่น ๆ ของพี่เขาทำเอาผมน้ำตาซึมพอควร ผมได้ยื่นแต่พี่แกพูดว่า แกหลอกฉันใช่ไหม?
ผมเดินกลับเข้าไปในห้องเรียน หลังจากนั้นผมจำสูตรอาหารไม่ได้แล้ว ผมปล่อยให้ทุกอย่างผ่านไปอย่างอาลัย พลอยนึกถึงรอยยิ้มของน้องเขา น้อยครั้งมากที่เราจะเห็นน้องเขาไม่ยิ้ม
ต๊อป.... ไม่ต้องห่วงนะ พ่อและแม่แกเข้มแข็งขึ้นมากแล้ว และเขายังรักแกอยู่เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน แม้เพื่อน ๆ ทุกคนเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่พวกเขาต่างรับรู้ว่าแกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด
สำหรับเรา แกเป็นน้องรหัสคนเดียวและจะยังเป็นน้องรหัสของเราตลอดไป แกยังอยู่ในสายรหัสเรานะต๊อป
อืม...เฮ้อ
#1 By ตินกานต์ on 2007-04-24 09:34